Een wekelijkse gedachte voor leiders met lef tot introspectie.
๐ข๐ป๐๐๐น๐ฎ๐ด ๐ถ๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐ฝ๐ฒ๐ฟ๐๐ผ๐ผ๐ป๐น๐ถ๐ท๐ธ. ๐ข๐ผ๐ธ ๐ฎ๐น ๐๐ผ๐ฒ๐น๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐๐ผ.
Theo is ontslagen.
Projectmanager bij een wegenbouwbedrijf. Onder zijn leiding liepen de kosten van een stuk snelweg volledig uit de hand. Dus: exit Theo. Zo werkt het. Zo gaat het.
Maar Theo is woest.
Hij zegt: “Het lag niet aan mij.”
Het lag aan een onderaannemer.
Of aan de omstandigheden.
Of aan de politiek.
Zijn verhaal is warrig. Verwarrend. Ik kan er geen touw aan vastknopen.
Behalve woest is Theo ook wraakzuchtig.
Hij drinkt te veel. Hij praat zich vast in zijn eigen gelijk. Hij bereidt een rechtszaak voor.
Alles om zijn naam te zuiveren. Alles om zijn versie van het verhaal te laten zegevieren.
Ik kijk ernaar. En ik weet: dat is de verkeerde weg. Want Theo heeft niet door waarom hij is ontslagen.
En dat is precies de crux bij ieder ontslag. Begrijpen waarom. Niet de reden die op papier staat. Niet het formele etiket. Maar de echte reden.
De echte reden is altijd harder. Simpeler. Meestal financieel.
Follow the money.
Theo is niet ontslagen omdat hij slecht was. Of omdat hij grove fouten maakte.
Theo is opgeofferd.
Hij was het signaal. De bliksemafleider. Het schaakstuk dat van het bord moest.
Waarom?
Om vertrouwen te herwinnen bij de opdrachtgever.
Om politieke schade te beperken.
Om kosten te managen.
Follow the money.
Dat is hoe het werkt in business.
En het geldt voor iedereen.
โ Soms word je ontslagen omdat je karakter niet past bij de board.
โ Soms omdat je werkwijze botst met de cultuur.
โ Soms omdat je functie โverdwijntโ.
โ Soms omdat er gewoon bespaard moet worden.
Hoe dan ook: ontslag is nooit persoonlijk.
Ook al voelt het zo.
Iedere manager maakt het mee.
Iedere professional komt aan de beurt.
Ik heb verhalen gehoordโฆ
Ontslagen op je ziekbed.
Ontslagen tijdens je vakantie.
Ontslagen terwijl je met je gezin in het buitenland bent.
Of zoals Nick, een CEO ontslagen tijdens een zakenreis. Hotel geannuleerd. Creditcard geblokkeerd. Vlucht naar huis: zelf betalen.
Hard?
Ja.
Maar dat is de realiteit.Daarom is Theoโs houding verkeerd.
Vasthouden is vergif.
Wrok is verlies.
Boosheid verlengt de pijn.
De kunst is weten wanneer je moet vechten.
En wanneer je moet loslaten.
Ontslag is geen einde.
Het is een bocht in de weg.
En achter die bocht liggen banen, kansen, wereldenโฆ
Die misschien wel veel beter bij je passen dan wat je achterliet.
Want als het leven ergens om draait?
Dan is het groei.
En groei gebeurt zelden zonder verandering!
De ruimte tussen de woorden is waar inzicht ontstaat.
Tot volgende week als onze gedachten elkaar weer raken.
Hans Ruinemans
The Boardroom Monk โฏ๏ธ