Een wekelijkse gedachte voor leiders met lef tot introspectie.
๐๐ถ๐ฒ ๐บ๐ฒ๐ป๐๐ฒ๐ป.
โWat is er met die mensen, papa?โ
Ik stond in de expositie van World Press Photo.
Langs mij liep een meisje. Een jaar of zes, misschien zeven.
Per ongeluk raakte ze mij aan. Haar paardenstaartje kriebelde langs mijn arm.
Haar vader, het type bandplooibroek en gestreken poloshirt, corrigeerde haar meteen.
โMelody, pas op voor die meneer.โ
Melody.
Ik wist: die naam heeft hij niet zelf bedacht.
Nog geen halve minuut later hoorde ik haar zachtjes vragen:
โWat is er met die mensen, papa?โ
โWaahโฆ?โ
โDie mensen. Op die foto. Wat doen die?โ
Ik keek naar haar.
Een meisje, verloren in een wereld van beelden die te groot voor haar waren.
De fotoโs waren inderdaad adembenemend. Meesterlijk qua techniek.
Maar net zo meesterlijk in hun rauwe weergave van oorlog, verdriet en menselijk lijden.
Te groot voor kleine meisjes met paardenstaarten.
Ik gaf haar gelijk.
Oorlogen gaan over macht. Over bezit. Over winst.
En hoewel wij hier, in onze veilige wereld, keurig verkondigen dat macht ten koste van onschuldigen verwerpelijk isโฆ
laten we ons ondertussen moeiteloos opnemen in een systeem dat draait op precies dat.
We hebben onze carriรจre. Ons comfort. Ons succes.
En ergens weten we: dat gaat vaak ten koste van iemand anders.
Maar het gebeurt buiten ons zicht.
Ver weg.
We kunnen altijd nog een andere kant opkijken.
Een zakenrelatie zei me ooit:
โEr zijn drie situaties waarin alles geoorloofd is: geld, oorlog en liefde.โ
Oorlog was niet zijn terrein, zei hij.
Maar in de andere twee gold voor hem: alles mag.
Is dat verwerpelijk?
Is dat geaccepteerd?
Zijn antwoord: allebei.
Dat is de kunst van het leven: omgaan met tegenstrijdigheden.
Die zitten niet alleen in de wereld.
Ze zitten in jou.
In mij.
In ons allemaal.
Een deel van ons wil meedraaien.
Succesvol zijn.
Goed voor elkaar hebben.
Een mooi leven leiden.
Maar een ander deel zoekt naar betekenis.
Naar iets groters dan jezelf.
Naar zin.
En precies daar wringt het.
Wij leven hier onder een tiran die Perfectie heet.
We moeten geslaagd zijn.
Gearriveerd.
Rond.
Af.
Maar steeds weer komt die vraag knagen:
Wanneer ben ik echt van betekenis?
Melody keek naar die fotoโs.
En ik keek naar haar.
Misschien is dat het antwoord.
Misschien zijn we van betekenis wanneer we blijven kijken.
Wanneer we het ongemak niet uit de weg gaan.
Wanneer we blijven vragen:
โWat is er met die mensen?โ
—
De ruimte tussen de woorden is waar inzicht ontstaat.
Tot volgende week als onze gedachten elkaar weer raken.
Hans Ruinemans
The Boardroom Monk โฏ๏ธ